Hoe kan ik beter mijn grenzen gaan stellen én bewaken? Naar collega’s, de kinderen in de klas, ouders en/of privé? Boeken vol kunnen er over geschreven worden. En (zeer) regelmatig is het onderwerp van gesprek in mijn werk. De komende tijd wil ik hier vanuit de verschillende invalshoeken aandacht aan besteden.  Bij deze deel 2. 

“Juf, juf, juffie, juffieeeeeee!”

Ze stond naast me, terwijl ik met iemand anders aan het praten was. Haar vinger stak ze keurig op. Hij zwiepte alleen wel tussen mijn kin en mijn neus, soms bijna voor mijn ogen, terwijl ze op haar tenen ging staan en op en neer sprong.

Nooit en te nimmer zal ik Mara vergeten. Een meisje van een jaar of 8 in mijn eerste groep op het SBO. Ze wilde wat vertellen, ze wilde aandacht. En wel nu. En vaak.

Op haar vorige school was dit een van de redenen waarom de leerkracht zei haar niet de hulp te kunnen geven die ze nodig had. Thuis, zo hoorde ik al snel, wist ze met dit gedrag de boel naar haar hand te zetten.

In beide situaties hoorde ik de twee uitersten; een boze juf en vader die vanuit onmacht schreeuwden dat ze stil moest zijn, op moest houden met….. etc.

En een juf, vader en moeder die uit pure onmacht, vanuit vermoeidheid, met of zonder woorden Esra toch haar zin gaven.

Wat dit meisje eigenlijk ‘alleen maar’ nodig had was duidelijkheid en een warm hart.

Iemand die door de knieën zakt, haar aankijkt en iets zegt in de lijn van; ‘Esra ik zie dat je heel graag iets wil vertellen. Als je iets wilt zeggen en ik ben aan het praten met een ander dan wil ik dat je even wacht totdat ik klaar ben en je aankijk. Dan kan ik daarna naar je luisteren. Oke?’  En dit als mantra, met zo min mogelijk woorden, blijven herhalen.

Rustig, in contact en voorspelbaar.

Al snel zag ik een meisje dat in deze huidige tijd nooit op het SBO terecht gekomen zou zijn….

Herken je hier iets van? Ben jij goed in je grenzen aangeven?

Dit blog over grenzen stellen is nummer 2 van een reeks. Kijk voor blog 1 over grenzen aangeven naar collega’s eens bij mijn andere blogs.

 

Inspiratiemail ontvangen?

Lanceeractie inspiratiekaarten:

Het zal niemand verbazen dat mijn hart al mijn hele leven open gaat van kinderen die net dat beetje extra nodig hebben.

En soms heel veel beetjes extra. 

In deze corona periode verdienen de kinderen die het thuis niet warm, veilig of breed hebben en zich soms vergeten voelen, nog veel meer van die extraatjes.

Van de eerste 52 verkochte sets doneer ik daarom €2,50 aan Stichting ‘Het vergeten kind’

Help jij mee?!